((O(Zz>[]<)O)) หนุ่มขี้เซากับสาวขี้เกียจ ((O(>[]<**)O))

และแล้วก็ถึงวัน...

ตื่นมาแล้วถามตัวเอง...
/...วันนี้... 18 แล้ว ใช่มั้ย.../
/ใช่แล้ว...อื้มมม = =/(จะนอนต่อ...)
/อื้มมมม -.-/นึกอะไรขึ้นมาได้...
/อื๊ม?? o_o /

อ้า!!!!!! ถึงวันนี้แล้วนี่น่ากร๊าซซซซซซซซซซซซซซ
(หลังจากที่รอมาชาติเศษ)

อาบน้ำ แต่งตัว อัดยา(ที่สั่งจ่ายโดยแพทย์) 

และ!!!
เนื่องจากวันนี้เป็นวันเดทททางการครั้งที่ 1

/เอาล่ะ เราต้องสร้างความประทับใจที่ดีขึ้นให้ได้/ทำไมต้องจริงจังไม่รู้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน
/ต้องให้พี่เค้าเห็นสิ่งที่เราเป็น ว่าเราไม่ได้แต่งตัวเหมือนสก๊อยอย่างงั้น/(ครั้งล่าสุด ฝนเจ้ากรรมทำกูสก๊อย)
เมื่อคิดได้แล้วก็หยิบชุดเดรสที่ใส่ไม่บ่อยมากแต่ชอบมาก
/ดีจังซักแล้ว แห้งทันด้วย/(คราวนี้ตกในร่ม จะได้ไม่มีปัญหาเหมือนคราวที่แล้ว หึหึหึหึ อัพเกรดๆ)

/ยังเช้าอยู่เลยวุ้ย/วันนี้นัดกันไว้ที่ร้านขนมปังมีรูกลวงๆสีชมพูเหลืองเหมือนเดิม
/อืมมมม งั้นไปหาอะไรทานแล้วค่อย..../คิดยังไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ตรู๊ดๆๆๆๆๆๆ

/ใครวะ/
/.../
/พี่ฮัสกี้.../
/แหะๆ...เขินจัง/ >///<

"ฮัลโหลค้า..."ฝ้ายรับสาย
"ฮาโหลลล โอ้ ตื่นหรือยังเอ่ย"
"ตื่นแล้วค่ะ เพื่งแต่งตัวเสร็จ"/ว้ายยยยยๆๆๆ มีโทรปลุก กริ๊ดๆๆๆ/

ช่วงนั้นกำลังบ้าค่ะ ตื่นเต้น ไม่เคยมี ผู้หญิงเป็นทุกคนแหละ ใช่มั้ยๆๆๆ

จริงๆแล้ว ช่วงนี้ได้พี่อ้วนโทรปลุกทุกเช้าเลย ทำให้ลืมทานยาน้อยลงเยอะ ^^

"อ้ออออ ดีๆๆ พี่กำลังจะออกจากบ้านน้า......."
"อ้าว หรอคะ แต่นี่ยังเช้าอยู่นะ ไม่ต้องรีบก็ได้มั้งพี่"
"อ่ะ ไม่หรอก ออกก่อนแหละดีแล้ว เดี๋ยวรถติด"
"อาฮะ...งั้นมาใกล้ถึงแล้วบอกนะคะ ฝ้ายอยู่ใกล้ๆน่ะค่ะ"
"โอเคคร้าบบบ"
"ค้า..."
"สวัสดีจ้ะ"
"แล้วเจอกันค่ะ"

แกร๊ก...
(บทสนทนาธรรมดาที่ก่อความกระชุ่มกระชวย หุหุหุหุ)

แล้วก็วางสายไป และอีกไม่ถึงห้านาที...

ตรู๊ดดดดดๆๆๆๆ
/หืม? ถึงแล้วหรอ/อีฝ้ายกระโจนหากระเป๋า คว้าโทรศัพท์ และ...
"ถึงแล้วหรอคะ?"ฉันตอบเสียงร่าเริง
"อื้อ ใกล้ถึงแล้วน้า...."
"โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวฝ้ายออกเลย น่าจะเจอกันพอดีนะ"
"จ้า... งั้นเดี๋ยวเจอกันๆ"

แล้ววางสายไป

หลังจากนั้นเราก็ไม่รอช้า เดินก้าวออกมาอย่างมั่นใจ หึหึหึหึ
/จะเจอแล้ว วู้ๆๆๆๆๆ/
และเมื่ออกจากที่พักมาได้แค่นิดเดียว...
...โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

....เฮ้ยยยย ไม่ได้โรคจิตขนาดโทรหากันทุกห้านาที
(บ้านไม่ได้ทำธุรกิจโทรศัพท์)

แต่สายคราวนี้สำคัญทีเดียว...

ตรู๊ดดดดดดดดๆๆๆๆ

/อ้าวเจ้นี่หว่า/พี่สาวข้าพเจ้าโทรมานั่นเอง

รับสาย"ฮาโหล ว่าเยี่ยงไรคะ?"
"อยู่ห้องหรือเปล่า"เสียงเจ้ร้อนใจมากจนเราแอบตกใจ
"...ไม่ค่ะ เพิ่งออกมาได้นิดนึงแล้ว วันนี้ไปข้างนอก มีอะไรหรอ"
"อ้าวหรอ เออๆๆๆงั้นไม้เป็นไรๆ"
"ทำไม? มีอะไรหรอ"อีฝ้ายเริ่มร้อนใจ

คือ ถ้าจะให้เล่าละเอียดเนี่ย มันจะยาวมาก
เอาเป็นว่า ฝ้ายสนิทกับเจ้มากกกกก
เจ้เป็นคนในครอบครัวที่สนิทรองมาจากแม่
สนิทมากขนาดว่าไปชอปปิ้งด้วยกันตลอด
จ่ายอะไรจ่ายด้วยกัน(แน่นอน เจ้ออก) 
เวลางานผู้ปกครองบางครั้งเจ้ก็ไปแทนให้
เราสองคนเหมือนพี่น้องที่รักกันได้อีก
ทั้งที่ทางบ้านเจ้ไม่ค่อยชอบให้เจ้มาอยู่กับเราเท่าไหร่
เพราะเรื่องอะไรก็ตาม เอาเหอะ เดี๋ยวเกิน
นอกเรื่อง(นี่มันทอค อเบาว์ มาย บอส ไม่ใช่ ทอค อเบาว์ มาย ไลฟ์)

"...ฝ้ายยยยยยยยยยยยยยยย"เจ้เริ่มครวญ
"อื้ม?????"
"ฝ้ายมาหาเจ๊ก่อนได้มั้ย??? แปบนึงนะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"..งงอ่ะ แล้วมีอะไรบอกมาก่อน เพราะวันนี้ฝ้ายจะสายแล้วเจ้"
"คืองี้ ตอนนี้เอกมันมานั่งรอแล้วก็บอกให้รีบแต่งตัวเพราะมันจะเอาเจ้ไปรับแม่มันแล้วไปทานข้าวต่อ"
เจ้อธิบายเสียงเหี่ยวมากกก...
"... ... .... .....ฉิบหาย.... ..."ฉันเริ่มเห็นรางมรณะ...

คือ เจ้ของฝ้ายเป็นคนที่แต่งตัวเก่งมาก....

เก่งมากๆจริงๆ สวยได้ทุกงาน ถนัดทุกแฟชั่น...

แต่..อย่าให้เค้าพยายามแต่งตัวเรียบร้อยนะ เพราะมันใส่ไม่เป็น
จะให้แต่งตัวเรียบร้อยขึ้นมาทีนี่คือ มันเอาอะไรมาใส่ของมันกันเลยทีเดียว

(เช่น เอากระโปรงยาวสีแดง ใส่กับเสื้อยืดมีลายกราฟฟิคเขียนอารมณ์ว่า บิชชี่ (ทุกวันนี้ยังไม่เข้าใจว่าแม่งจะฮิตเสื้อเขียนด่าตัวเองกันทำไม)สวมเสื้อกันหนาวสีขาวทับแต่ใส่รองเท้าส้นสูงสีทองคาดดำ)

ด้วยความที่เป็นคนแต่งตัวเรียบร้อยไม่เป็น(แต่แฟชั่นชีไม่เคยตก...งงมะ เออ ฝ้ายก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน)

เราเลยได้รับบทเป็นสไตลิสส่วนตัวเวลาเจ้ต้องออกงานหรือว่าต้องแต่งตัวเรียบร้อยเสมอ

(ขอเมาท์อีกนิด
มีรอบนึง เจ๊ไปงานศพใครซักคนที่มีคนใหญ่คนโตเค้าไปกัน
เจ้ใส่ชุดดำทั้งชุดเพราะเป็นงานศพ แต่เป็นเสื้อกล้ามกับกางเกงคืบ...
จริงๆมันก็ไม่ได้ผิดอะไร... แต่มันไม่เหมาะนิดๆถูกมั้ยล่ะ ^^"
เป็นคนแต่งตัวไม่เป็นกับงานจริงๆนะ...)

แล้วนี่... ไปทานข้าวกับแม่แฟน...(ตอนนี้เป็นแฟนเก่าแล้ว)
...ปล่อยมันแต่งตัวเอง...

/จะ ดี หรออออ/ฉันคิดในใจ...
/...อ่ะ เอาวะ ห้องเจ้ก็ไม่ได้ไกลจากที่เราอยู่ โทรไปบอกพี่อ้วนให้รอหน่อยแล้วกัน/
/อ่า...งั้น เจ้ใจเย็นๆน้า เดี๋ยวไปช่วยๆ ตอนนี้อาบน้ำแต่งตัวก่อน เดี๋ยวฝ้ายไปค่ะ แปบเดียว/
/กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ขอบคุณๆๆๆๆ รีบมานะเจ้เปิดประตูรอ/
/โอเคได้ๆ /

แล้วเราก็โทรไปบอกพี่อ้วน

"ฮัลโหลลลลล ใกล้ถึงแล้วๆ"พี่อ้วนตอบเสียงร่าเริง

"...อ่อ พี่คะ คือเดี๋ยวขอเลทหน่อยนะ ซักสิบห้านาทีนะคะ" รู้สึกผิดนิดๆ ^^"
"อ้อ ได้ๆ มีอะไรรึ?"
"คือว่า ต้องแวะไปหาพี่สาวก่อนค่ะ มีเรื่องฉุกเฉินนิดหน่อย"
"อ้อ...โอเคๆ งั้นพี่ไปรอนะ"
"โอเคค่ะ รอแปบนึงนะคะ"

และเมื่อเคลียร์ได้แล้วก็รีบรุดไป... ไม่ถึง 10 นาทีเราก็มาถึงห้องเจ้

"ฝ้ายยยยยยยยยยยยย!!!!"เจ้ดูร้อนรนมาก...
แต่พี่เอกนี่สิ ชิวได้อีก(นั่งดูทีวีอย่างเปรมบนโซฟา)
"เป็นไงมั่งแล้วคะ"ว่าแล้วก็ถามด้วยความเป็นห่วง(จริงๆคือ จะได้เสร็จเร็วๆ)
"ยังไงดีล่ะ"เจ้พูดพลางลากเราไปดูที่ตู้เสื้อผ้า..

...
....
....ตู้เสื้อผ้า...
อ่า...
...มัน...ดูไม่มีอะไรที่พอจะใช้ได้จริงด้วยว่ะ -*-

ฉันเริ่มถามถึงเสื้อเก่าๆที่เจ้เคยยืมไปใช้

"...อ่า... ....อืมมมมม... แล้วเสื้อคอเต่าที่ให้ยืมไปไหนหมดแล้วอ่ะ"(^^?)
"ให้เพื่อนยืมใส่กลับไปตอนมันมาค้างอ่ะ"(-_-)
"แล้ว... กางเกงยีนส์ขายาวไปไหนหมด?" (^^)a))
"ไม่ได้ใส่นานแล้ว เจ้เลยยังไม่ได้เอาไปแก้ไซท์"(~_~")
"...งั้น....ชุดเดรสถึงเข่าสีน้ำตาลล่ะ"(o_o)
"ยังไม่ได้ซักอ่ะ"(TT___TT)
"..."
"..."
"...นัดกี่โมง"
"เก้าโมง"
"กี่โมงแล้ว"
"แปดโมงสิบห้ามั้ง"
"...แล้วบอกอะไรเอาตอนนี้วะ!!!!!"ฉันเริ่มโวยวาย/โอยยยยยยยยยยยยยย ให้มันได้อย่างงี้สิ!!!/
"ไปถามมันสิ!!!!"เจ้โวยตอบแล้วชี้ไปที่พี่เอกที่ตอนนี้กำลังลุกไปเปิดตู้เย็น(ชิวฉิบหาย)
"...เว้ยยยยยยยยยยยยย แล้วจะใส่อะไรเนี่ยยยย"
"...แง๊"
"..."
"..."
"...เอาไงดีๆ ซักแล้วรีดๆก็ไม่ทันใช่ป่ะ"
"....ไม่ทันหรอก จะให้ใส่เปียกหรอ" T-T
"..."
"...เอาไงดีวะ... ไปซื้อใหม่ก็ไม่มีเวลาด้วย"
"...เฮ้ย"เจ้อุทานเหมือนนึกอะไรออก
"ฮะ?"ฉันถาม/นึกอะไรออกก็บอกมา/
"....เฮ้ยยย"เจ้มองมาที่ฉัน
"ห๋าๆๆๆๆ????"/เอาแล้วไง.../
"...เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"เจ้มองมาทางเราอย่างตื่นเต้น
"อะร๊ายยยยยยยยย"รู้สึกได้ถึงลางร้าย
"เจ้ว่าเจ้เจออีกชุดแล้วล่ะ"ว่าแล้วก็ทำตาปิ๊งๆ
"หืม??"/...ไม่น่า... เจ้รู้นิว่าวันนี้เรามีนัด...เจ๊คงจะไม่.../
"..."(เจ้ส่งสายตาอ่อนหวาน)
"..."/เฮ้ย...นี่...ไม่ได้นะ วันนี้...ไม่ได้ๆๆๆๆ/
"คือว่า..."
"ไม่"ฉันปฏิเสธทันควัน/กูซักชุดนี้เพื่อใส่วันนี้เลยนะเว้ย!!!/
"เฮ้ยยยยยยยย ฝ้ายยยยยยยยยยยยย เจ้ต้องไปธุระนะ ให้เจ้ยืมเหอะ"
"ก็ถ้ามันเป็นเวลาปกติก็ได้อยู่หรอก แต่นี่มัน...ไม่อ๊าวววววววว"
"..."
"..."
"โหยยยยยยยยยยยยยยยย..."เจ้เริ่มร้อง...
"...ไม่ได้จริงๆนะคะ..."ฉันเริ่มครางบ้าง
"งั้นมีชุดอื่นที่ห้องป่ะ"เจ้หาตัวเลือกอื่น
"ไม่มีแล้วอ่ะ เหลือแต่ชุดนอนกับอยู่บ้าน"เป็นความจริงที่ตอบได้
"...แง๊..... ฝ้ายยยยยยยยยยยยย"
"ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
"ใครออกตังค์ยะ!!!"
"....อ๊า...หะ..." T___________T

สุดท้ายนังหมูฝ้ายก็ต้องย้ายร่างอ้วนดำออกจากชุดครีมขาว
/มึงไม่ใช่คนจ่ายตังค์นี่หว่า T_____T/คิดอย่างช้ำใจ

"วันนี้แกจะไปไหน"เจ้ถามพลางใส่ชุด
"...ไปเที่ยว"
"กับใครล่ะ"
"ไอเอ๊ะ"
"...อย่ามาตลก"
"หืม??"
"แต่งตัวแบบนี้มันกำลังจะไปเดทก็บอกมา"
"...อ่ะ...ก็...ก็...ยังไม่ได้คบกันเลย จะเดทได้ยังไงล่ะ"
"นี่สุดท้ายแล้วแกก็หลวมตัวคบกะเพื่อนโรคจิตของแกเนี่ยนะฝ้าย"
"ก็บอกว่าไม่ได้คบกันไงเล่า!!!"
"...แล้วทำไมไปกะเอ๊ะต้องแต่งตัวอ่ะ"
"ก็นานๆทีมันจะออกจากห้องมันซักทีนิ"
"จะไปไหนกัน"
"สัปดาห์หนังสือ"
"..."
"..."
"ไม่ล่ะ เจ้ไม่เชื่อแกแล้วฝ้าย"
"อารายยยยย ไปงานสัปดาห์หนังสือมันผิดหรอ"
"ไอเอ๊ะเนี่ยนะจะไปสัปดาห์หนังสือ ไม่อ่ะ เจ้ไม่เชื่อ"
"..."
"บอกมานะ ใครอ่ะ ไปเดทใช่มั้ยฮึ?"
"...อ่ะ ก็...ก็..."
"..."
"เป็นพี่ติวน่ะ แหะๆๆ"
"...หืม? พี่ติว?"
"อื้อ"
"ไอครูสอนเลขหน้าตาบ้านนอกของแกอ่ะนะ"
"บ้าหรอ!!! พี่เก่งเค้าเป็นเกย์นะ!!"
"...จริงดิ"เจ้ช๊อค
"...เออ..."
"งั้นใคร? พี่ติวไหน?"
"เอาน่าๆๆๆ เดี๋ยวเล่าทีหลังนะ แต่ตอนนี้ฝ้ายรีบแล้วเจ้ จะให้ฝ้ายใส่อะไรไปเนี่ย"
"...หืม??? ก็...อืมมมมม เดทสินะ"
"..."
"จริงๆแล้วตอนนี้เจ้ก็ไม่เหลือเสื้อที่แกใส่ได้เท่าไหร่หรือเปล่า"
"อะไรก็เอาเหอะ อย่าโป๊มาก แค่นั้นแหละ"
"อ่ะ อันนี้มั้ย"
"ไม่!!!!"
"งั้นอันนี้"
"โอยยยยไม่เอาๆๆๆ จะใส่...ใส่...ใส่ไอนี่!!"
"โหยยยย โคตรเก่านะนั่น"
"เอาเหอะน่า รีบๆเลย นี่เจ้ก็รีบไม่ใช่หรอ"
"เฮ้ย เออว่ะ งั้น กับเสื้อนี่แล้วกัน เจ้ไม่ใส่แล้ว ไม่ต้องรีดด้วย"

แล้ว...เราก็แต่งตัวเสร็จ...
/...โอยยยยยยยย สก๊อยสัดเลยกู เมื่อเช้ายังดูดีมีสกุลอยู่เลยแท้ๆ/
เมื่อคิดได้ก็รู้สึกว่า เราคงต้องรีบ...ไปซื้อชุดเปลี่ยนก่อนจะเจอกับนังอ้วน...
คิดว่าจะรีบหาอะไรก็ได้ที่ดีกว่านั้นใส่(อย่างน้อยก็ขอเปลี่ยนเสื้อเถอะ)
ส่วนนังอ้วน เราก็จะให้รอต่ออีกหน่อยที่ร้านขนมปังกลวง(ย่อๆแล้วกันนะ)แล้วโทรคุยเอา
/เสื้อก็บาง แขนขาก็อย่างกะโต๊ะบิลเลียด ไม่ไหวๆ/

แต่...เรื่องแม่งก็ยิ่งยุ่งยากเข้าไปอีก
เมื่อเราเดินออกมาจากประตูรถไฟฟ้า...
เราก็เจอ...เจ้าหมาก้อน...เดินพุงป่องออกมาจากบีทีเอสขบวนตรงข้าม...

และ...เมื่อเห็นดังนั้น...
/โอยยยยยยยย ฉิบหายยยย บังเอิญไปมั้ย/
เราจึงคิดที่จะเดินลงบันได...รีบๆแอบลงไป จะได้ไม่เจอกัน...แต่..อนิจจา
ฝูงคนแม่งหายไปไหนหมดวะ..!!!
อย่างงี้กูจะเอาขาตันๆของกูไปซ่อนที่ไหน T_______T
/รีบเดิน.../
เออ...รีบๆๆๆ เดินลงไปด่วนๆ... เร็วเข้า!!!
ในใจก็กำลังจะภาวนา/...สาธุ ขออย่า.../
และตาคุณก็มองมาที่หน้าเราทันควัน (เหมือนเรียก!?)
/อ๊าคคคคคคคคคคคคค/
วิ่งหนีลงบันไดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
/ฉิบหายเอ๊ยยยยยยยยยยยย~!!!/
แต่ก็ไม่เห็นคุณวิ่งตามลงมา
...มองๆด่อมๆก็ไม่เห็นตามลงมา
/หรือเค้าไม่ทันเห็นมั้ง... เฮ้ออออออออ/
แต่พอกูโล่งเท่านั้นแหละ!!!

ตรู๊ดดดดดดดดดๆๆๆ

โว้วววววววววววว!!!!
อีฝ้ายโง่ เค้าจะวิ่งตามลงมาทำไมล่ะ โทรตามเอาสิฟระ!!! 

"...ฮัลโหล..."แล้วก็รับสายด้วยเสียงหดหู่(เห็นสภาพหนูแล้วพี่จะหนีกลับมั้ยคะ ฮือออออออ)
"อ้อ! อยู่ไหนแล้วเอ่ย"
"อ้อ อยู่ที่นัดแล้วค่ะ"
"...อ่ะ...พี่ก็ถึงแล้วล่ะ...เราอยู่ตรงไหนเอ่ย?"
"ตรงใต้บันไดค่ะ"
"อ่า....งั้นเดี๋ยวนะๆ พี่เดินลงไปหา"

แง๊ๆ เปลี่ยนเสื้อไม่ทันแล้วสินะ TT.TT
เอาเหอะ...ทำอะไรไม่ได้แล้วนิ...

แล้วเราก็เดินออกมาจากที่ซ่อนตัว(ใต้บันไดโปร่งๆ...แหม...เหมือนจะมิด)
ยืนรอพี่ฮัสกี้อยู่ปลายบันได...

และคุณก็ลงมาถึง...

"เมื่อกี้...ที่วิ่งๆ...เราหรือเปล่า"คุณถามขึ้นมา
"อ่ะ...ค่ะ เห็นจริงๆด้วยสินะ แหะๆๆ"ฉันขำแก้เขิน
"พี่ก็ว่า เอ๊ะ จะหนีทำไม"
"แหะๆๆๆ โทษค่ะๆ"
"อ่ะ ไปเถอะ...แต่วันนี้เรา...แต่งตัวแปลกๆนะ"เจ้าอ้วนมองเราหัวยันเท้ายันหัวแบบงงๆ

(เคยบอกหรือเปล่าว่าเค้าเป็นผู้ชายที่ตรงไปตรงมาที่สุดในโลกจนบางทีดูไร้มารยาทไปเลย)

"อ่า... จริงๆแล้ว ก็ เพราะอย่างงี้แหละค่ะ คือ มันมีเรื่องทำให้ต้องเปลี่ยน...นิดหน่อยน่ะ"
/โอยยย กูก็ไม่ได้ชอบ ไม่ต้องมองขนาดนั้นก็ได้นะ T"T/
"...อ่ะ..."
"...มัน...แย่มากใช่มั้ยคะ"
"...ก็...ไม่หรอก... แค่โป๊ไปหน่อยน่ะ เลยแปลกตาไป"
"...ขอโทษนะคะ จะให้เปลี่ยนมั้ย"
"...อื้มมม ไม่ต้องหรอกๆ ไม่ได้ว่าแย่ขนาดนั้น"
คุณว่าแล้วก็โบกมือเป็นแอคชั่นประกอบว่า/ช่างมันเถอะๆ/

เพราะแอคชั่นประกอบแบบนั้น เราเลยเริ่มเบาใจว่า/เอาเหอะ เค้าก็ไม่ได้รับไม่ได้ขนาดนั้น.../
แต่ พอเริ่มออกไปยืนในตำแหน่งที่สว่าง...

"...อุย"
คุณอุทานแบบ แล้วมองมาที่เสื้อฉันแบบตกใจจริงๆ
"คะ?"
ฉันถาม/อะไรวะ ไหนว่าโอเคไง/
"ทำไมเสื้อ...มันบาง...ไปหน่อยมั้ย?"มีการชี้นิ้วประกอบด้วย...

ตำแหน่งที่ชี้...ก็ ล่อแหลมอยู่ๆ... แต่ก็ไม่ได้ใกล้มากขนาดว่าจะจิ้ม(ไม่ต้องบอกใช่มั้ยว่าตรงไหน ^^")
...ก็เหมือนให้รู้ว่าเสื้อตัวเนี๊ยะ บางจัง (หรือจะบอกว่าบริเวณตรงเนี๊ยะ บางจัง นี่ก็ไม่รู้ได้)

"เหอะๆๆ ใช่มั้ยล่ะ เห็นชัดมากหรอ"แล้วฉันก็กังวลอีก/เอาแล้วไง/
"อ้อๆๆ ไม่หรอกๆๆ อย่าคิดมาก"ว่าแล้วก็ทำท่าโบกมือแอคชั่นประกอบเหมือนเดิม

...แต่

...หลังจากนั้น

...ไม่ถึงสามนาที

"อืมมมม.... ว่าแต่ มันสีอะไรน่ะ"
คุณทำหน้าเพ่งนิดๆ(ดูวิเคราะห์อย่างซีเรียสและจริงจัง)
"หืม? อะไรคะ"ฉันถามด้วยความสงสัย(อะไรวะ?)
"...อืมมมม ...อืมมม สี ชมพูหรอ? หรือสีแดง?"แล้วก็เพ่งงงอีก
"...อ้อ ..."ฉันเริ่มเกท

คือ...ด้วยความที่สีเสื้อมันบาง...
ด้วยความที่แสงมันสว่าง...
และด้วยความที่สีเสื้อชั้นในชั้นแอบเข้ม...
...ไอ้หื่นของเราจึงแอบเพ่ง(หรือตั้งใจเพ่ง)ไม่วางตา... -*-

"..."มันเพ่ง -_-?
"..."เราก็มองมันเพ่ง(ส่งสายตาอาฆาตเบาๆที่ 2 ริคเตอร์)
"...ชมพูหรือแดงหว่า"เงยหน้าถาม...และลงไปเพ่ง -_-??
"..."เราจ้องมันเพ่ง(ระดับสายตาอาฆาต 4.37 ริคเตอร์)/ยังกล้าถามอีกนะมึงนิ -*-/
"...อืมมม"เพ่งต่อ (โคตร ตั้ง ใจ เลย)
"..."และเราก็เริ่มเพ่งมันบ้าง(ระดับความอาฆาต 7.538 ริคเตอร์)
"...!!!"(เริ่มรู้สึกตัว)
"..."(เราก็ส่งสายตาต่อไปอีกหน่อย)
"..."และ...รู้สึกตัวในที่สุด เค้ามองหน้าเรา
"..."
"..."
และเค้าก็อุทานขึ้นว่า...
"อุย ขอโทษคร้าบๆๆๆๆๆ" ก้มหัวขอโทษปะหลกๆ (>o<")(_ _")(>o<")
"...อืม... รู้ตัวซักที แอบช้านะคะ ฮะๆๆ"เราหัวเราะนอยๆใส่
"ขอโทษคร้าบๆ ก็แหมะ วันนี้มัน อ่ะ ...มันเด่นชัดนิ ก็เลยเผลอไป"
ดูคำพูดมัน -*-
"หืม?"เราเริ่มงงนิดๆ/เด่นชัด? หืม??????/
"...โธ่ พี่เป็นผู้ชายนะ ก็อย่างงี้แหละ... แต่ก็...ขอโทษนะครับ"

คุณทำ/หน้ารู้สึกผิดจัง/+กับ/ก็มันช่วยไม่ได้นี่หว่า/ไปพร้อมกัน

"อืม...ค่ะ พอจะเข้าใจอยู่"แล้วเราก็เริ่มเกท
(จริงๆแล้วเราก็แต่งตัวไม่เรียบร้อยเองนี่หว่า...)
"...อืมมม นั่นแหละๆ"กลับไปทำหน้าง่วงเหมือนเดิม
(มันง่วงได้ตลอดเวลาสิน่า ขี้เซาเอ๊ย -*-)
"...อาฮะๆ"ฉันรับรู้(คิดได้ก็หายโกรธ)
"..."แล้วคุณก็เงียบ
"..."แล้วฉันก็เงียบ
"..."คุณง่วงต่อ
"..."
"..."
คุณกำลังรู้สึกผิดเบาๆ(คิดว่านะ)
แต่ง่วงไปด้วย(ช่วยไม่ได้ ยังเช้าอยู่)
"..."

"...ฮ้า... .... ..."คุณกำลังอ้าปากหาว
( ~O~)zzZ
"...สีชมพูเข้มแบบดันทรงนิดหน่อยค่ะ"
(-///-")
"...ว...ว....วะ ฮะ!!!!?"
("OoO)
"อื้อ สีชมพู แบบดันทรง...ทำไมอ่ะ"
(-///-")a
"...อ่ะ"
(  o_o)

คุณอุทาน แล้วนิ่งไป
"...อื้อ"
ฉันตอบ แล้วนิ่งด้วย

"..."
พี่ฮัสกี้หน้าแดงนิดๆ
( ~///~)
"..."
เราก็เฉยๆ...
(-_-")
"..."
เหมือนจะคิดอะไรอยู่(หน้าแดง)
"...มีโบว์ตรงกลางด้วย"
เราเริ่มสนุก(มันแดงขึ้นเรื่อยๆวุ้ย...)
"แล้วจะบอกพี่ทำม๊ายยยยยยยยย"
นิ่งเสร็จก็โวยวาย
"อ้าว!!!ก็เห็นถาม"
ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ ก็จริงอ่ะ ถามก่อนนะ
"ก็ไม่ต้องบอกก็ได้.....โอยยย พี่ยิ่ง..."
(แล้วก็หน้าแดงอีก)
"...หืม?"
"...อ่ะ"
(แล้วก็แดงอีก ตอนนี้แดงแบบชัดเจนแล้ว)
"...ทำไม? ไม่ชอบหรอคะ?"
ฉันถาม
"...ไม่ใช่ๆ...แต่ ...อ่ะ... ...ช่างมันเถอะ!"
แล้วคุณก็ยอมแพ้
"ฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
"โอ้ๆๆ รถมาแล้ว ไปกันเถอะๆ"
คุณพูดปนหัวเราะ(คิดว่าน่าจะเขินอยู่)

แล้วเราก็เข้ามาอยู่ในรถลอยฟ้า...

เนื่องจากเสื้อที่เราใส่มันเป็นแขนกุด(เออ บางด้วย รู้แล้วว่าเขียน"บาง"บ่อย ขอโทษ)
และแอร์ที่เปิดในบีทีเอสช่วงนั้นยังไม่ได้ประหยัดช่วยโลกร้อน

คิอ แม่งหนาวมากทั้งที่เพิ่งเข้าไป(หรือเราหนาวคนเดียวหว่า?)

"..."เรานั่งอยู่เริ่มขดตัวนิดๆ
"...หืม? หนาวหรอ"นังอ้วนทัก
"อื้อ หนาวนะ" ^^"
"ไหวหรือเปล่า"
"ไหวดิ บ้า แค่นี้เอง แต่หนาว... พี่ไม่หนาวหรอ"เราถามกลับ
"ก็ไม่นิ กำลังสบาย"
"อ่ะ ก็ นะ"
"อืมมม"แล้วคุณก็เปิดกระเป๋าของคุณ...

จากนั้นก็หยิบเสื้อยีนส์แขนยาวตัวนึงออกมาและส่งให้เรา
"..."เรางง
"อื้ม ดีนะเนี่ย ที่ติดกระเป๋ามาด้วย"
"..."เรากำลังไม่เข้าใจ(แล้วทำไมไม่ให้ตูใส่ตั้งแต่แรกวะ)
"อ้าว หนาวไม่ใช่หรอ ใส่ไว้ๆ"
"..."ท่าทางว่าจะไม่เข้าใจจริงๆ
"หืม? ทำไมหรอ"
"หึหึหึ เปล่าค่ะ ขอบคุณนะคะ"
เออ พี่เค้าไม่เข้าใจจริงๆว่ะ

แล้วเราก็รับเสื้อมาใส่ จากนั้นเราก็คุยกันไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงที่จุดหมายปลายทางของเรา
ได้เวลาทานยาของเราแล้วล่ะ(ถ้าไม่ทานคงไม่ไหว เพราะงานนี้คนเยอะมาก -*-)

"อ่ะ พี่คะ ฝ้ายขอแวะซื้อน้ำทานยาก่อนนะ"
"อ้อ โอเคๆๆ"

แล้วเราก็เดินไปซื้อน้ำกัน
เมื่อไปถึงเซเว่นเราก็พวกกับผู้คนจำนวนมากที่อัดตัวอยู่ในเซเว่นร้านน้อยๆ
จากนั้นเราก็ได้ทำการฝ่าดงผู้คนมากมายเข้าไปจนถึงตู้น้ำ และฝ่าดงผู้คนมากมายเพื่อที่จะได้จ่ายตังค์

"เฮ้อ..."ฉันถอนใจ(ไม่ชอคนเยอะๆ)
"คนเยอะจังเลย"คุณก็ไม่ชอบคนเยอะ
"นี่ขนาดตอนเช้านะเนี่ย"
"นั่นสิ"
"..."
"ฝ้ายไหวมั้ย ไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะ"
"หืม? ไม่เป็นไร อยู่ก็ได้"
"อื้อ ไม่ชอบคนเยอะไม่ใช่หรอ ไปรอข้างนอกเถอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"(ประทับใจนะเนี่ย ^^)
"...ก็ได้ค่ะ"

แล้วเราก็เดินออกมาหาที่นั่งรอ เตรียมยาไว้จะได้กินเลย
แล้วคุณก็เดินออกมาพร้อมกับน้ำดื่มขวดนึง

"อ่ะ"หมาอ้วนพูดแล้วยื่นขวดน้ำให้
"ขอบคุณค้า..."ฉันรับแล้วยิ้ม
"..."
"..."กำลังกินยา
"..."
"....แหวะ"ฉันบ่น ยาขม(บ่นทุกที กี่ปีๆก็ยังบ่น)
"หืม?? กินยายากหรอเนี่ย"หมาอ้วนถามหน้าตาสงสัย
O_o?
"แหะๆๆ ไม่ยากหรอกค่ะ แค่ทำใจให้ชอบไม่ได้ซักที"
~_~
"นี่ขนาดกินมาตั้งนานแล้วนะเนี่ย"
"แล้วใครเป็นคนบอกว่ากินนานๆแล้วยามันจะไม่ขมล่ะคะ"
(ใครบอกว่าชินรสชาติก็เอาเถอะตามสบาย ดิฉันไม่ชินด้วยหรอกนะ - -*)
"...อืมมม แปลกดีๆ"
"...^^""
/นี่ถ้าเค้ารู้ว่าปกติชอบแกะยาใส่ขวดไว้เพราะตอนแกะจากฟลอยด์จะกระเด็นนี่คงขำตายเลย.../ฉันคิด
/กินมาตั้งนานแล้ว ยังแกะกระเด็นอยู่อีก.../

จากนั้นเราก็นั่งซักพัก ไม่นานนัก คุณก็บอกว่า
"ไปเลยมั้ย?"
"อื้อ ไปสิคะ"
"ว่าแต่ ไปไหนก่อนดี"
"...อืมมม เดินไปสำนักพิมพ์ XXXX ก่อนได้มั้ย ฝ้ายอยากดู"
"อื้อ..."

หลังจากนั้นก็เดินๆๆ

เนื่องจากยังเช้าอยู่และคนยังไม่เยอะมาก(แต่ก็เริ่มเยอะ) ก็เลยยังเดินได้เรื่อยๆ
หลังจากที่เดินดูโน่นดูนี่ได้ซักพัก คุณก็อยากจะแวะไปหาเพื่อนที่เป็นสตาฟฟ์ที่บูธหนังสือหนึ่ง

"อ่ะ เดี๋ยวไปหาเพื่อนที่บูธหน่อยนะ"
"อ้อได้ๆ"ไม่ขัด เพราะอยากดูบูธนั้นอยู่แล้ว

และเราก็เริ่มต้องเดินฝ่าฝูงคนที่มากขึ้นเรื่อยๆเพื่อไปที่บูทหนังสือบูทนั้น
ตอนนั้นก็เกือบจะเที่ยงแล้ว คนเริ่มเยอะขึ้นมากเลยทีเดียว
และการจราจรคนตามซอกซอยก็เริ่มติดขัด

/คนแน่นจังวุ้ย/ฉันคิด และเริ่มปวดหัวนิดๆ

และในที่สุดเราก็มาถึงนังหมาอ้วนเข้าไปทักทายเพือน
...
...
...แต่ต้องขอประมานอภัยท่านผู้อ่านด้วย
เนื่องจากประโยคสนาทนาตรงนี้เราไม่ได้ฟัง(เสียมารยาท)
ก็เลยยิ้มให้เพื่อนหมาอ้วนแล้วก็ดูหนังสือที่บูธนั้นรอ
ปล่อยให้ทั้งสองท่านได้เสวนากันโดยสะดวก
(จะว่าไปก็น่าคิด มีนินทากูกันหรือเปล่าฟะ?)

แล้วไม่ถึง 5 นาที คุก็เดินกลับมาหาเรา(ฝ่าดงคน)

"เดี๋ยวฝ้ายรอแปบนึงนะ พี่ขอออกไปซื้อน้ำให้เพื่อนก่อน"
"อ้อ...ค่ะ งั้นฝ้ายรอที่นี่แหละนะคะ"
"อยู่ไหวหรือเปล่า"คุณถาม ทำตาโต(เท่าที่ตาตี่ๆจะทำได้)
"ก็ ได้อยู่ค่ะ หรือพี่จะให้ฝ้ายไปด้วยมั้ยคะ?"
"ก็แล้วแต่ๆ แต่คนเยอะนะ ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวจะเหนื่อยเอา"
"อ้อ ค่ะ งั้น ฝ้ายรอนี่แล้วกันค่ะ"ในใจ/...โอยยยย หาที่แทรกฝังตัวดีกว่า คนเเยอะเหลือเกิน/

"โอเค งั้นรอแปบนึงนะ"แล้วคุณก็ทำท่าว่าจะเดินไป...
"เดี๋ยวค่ะ!"ฉันเรียกไว้(แอบกลัวนิดๆ)
"หืม?"คุณหันมามอง
"...เอ่อ ...อย่าไปนานนะคะ"ฉันบอก

ไม่เหมือนกันว่าตอนนั้นหน้าตาเราเป็นยังไง
รู้แต่คุณมอง ยิ้ม แล้วก็ตบหัวเบาๆ (นี่ๆๆ ไม่ใช่เบิ๊ดกะโหลก อ่านกันดีๆ)
ก่อนจะบอกว่า
"อื้อ เดี่ยวพี่รีบมา"แล้วคุณก็เดินไป

ฉันก็หาที่แทรกตัวเข้าไปอยูติดขอบหนังสือ
...และจากนั้นก็จ้องหนังสือเอาเป็นเอาตาย

ฉันเป็นโรคกลัวคนเยอะ แพ้คน ไม่ได้แพ้ในทุกสถานการณ์นะ...
แต่จะแพ้ ถ้าเป็นสถานที่เปิดกว้างให้เห็นคนจำนวนมากๆอย่างชัดๆ(เช่น ขนส่งต่างๆ)
หรือที่ๆคนแออัดมากๆ(ที่บูธนี้คนเยอะมาก)
อาการที่จะเป็นคือ จะมึนหัว ปวดหัวมาก และอาเจียน

เวลาที่เดินงานสัปดาห์หนังสือ หรือไปดูนิทรรศการอะไรก็ตามที่อยากไป
ฉันมักจะต้องทำสมาธิก่อนเข้า... ช่วยได้จริงๆนะ ไม่ใช่การนั่งวิปัสนาอะไรหรอก
แต่เป็นเหมือนสะกดจิตตัวเองอย่างอ่อนๆ...
คือ การพูดย้ำกับตัวเองว่า "จะไม่เกิดอะไร"และ"ทุกคนเป็นเหมือนเรา"
...พูดย้ำไปเรื่อยๆในใจ ตอนเดินก็ย้ำไป จนได้ดูทุกอย่างที่ต้องการ
(ตอนที่ดูของหรือดูอะไรก็จ้องมันซะอย่าให้อย่างอื่นมาวอกแวก)

แต่ถ้ามีเพื่อนมาด้วยซักคนหรือสองคน อาการก็จะน้อยลงมากนะ

ตอนที่รอตาหมาอ้วนเดินทางไปซื้อน้ำ
เราจึงเริ่มสะกดตาตัวเองไว้ที่หนังสือตรงหน้า(จนได้หนังสือมา 3 เล่ม...แป่ววว)

ไม่รู้นานมั้ย แต่ในที่สุดคุณก็กลับมา

"โอยยยย รอนานมั้ย"คุณถาม
"ไม่นานหรอกค่ะ"ฉันตอบ
"อื้อๆๆ ...งั้น ...เราออกไปจาก...ตรงนี้ กันเถอะ"คุณพูดปนหัวเราะ(อารมณ์ว่ากูก็ไม่ไหว)
"ดีค่ะ"ฉันเห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็น

แล้วก็ฝ่าดง...
โอยยยย ไม่อยากคิดถึงเท่าไหร่นะเนี่ย ฮะๆๆๆ

"คนเยอะมาก!!!"คุณบ่น
"อื้อ จริง!! >m<" " เราพูดมือกำสายกระเป๋าคุณแน่น...

ไม่ได้กลัวหลงหรอก... กลัวต้องอยู่คนเดียวท่ามกลางสมรภูมินี้ต่างหาก -*-

"...ออกทางไหนดี"คุณมองหางออก
"..."ฉันเงียบ ตาจ้องหลังคุณ
"...เดินทันมั้ย"คุณถาม
"ทันค่ะๆ"/ไม่ทันก็จะเอาให้ทันแหละวะงานนี้/
"..." คุณหันมามองเรานิดนึง
-_-
"..."เรามองคุณ (ทำไม??)
~_~
"..."แล้วคุณก็ยื่นมือมา
"..."ยังไม่เกท... แต่ก็ยื่นมือไปบ้าง
"... ... อืมมม ทางออกๆ(หมับ)"
-///-
"..."
*O*

อืมมมม ...ใช่แหล่วววว...

จับมือ....น่ะ...(เขินโคตร)

นี่ถ้าไม่ใช่สถานการณ์นี้ คิดว่าน่าจะได้จับช้ากว่านี้แหละ
(อันนี้เร็วโคตร ...จริงๆ)

***ขัดจังหวะ***
ใครคิดอกุศลตอนอ่านคำว่า "หมับ" ข้างบนนั่น ขอให้ทะเลาะกับแฟนเพราะเรื่อง "หมับ" อกุศล สาธุ!!!

 

อยากอ่านต่ออ่ะดิ.... หึหึหึ ครึ่งแรกของวัน เพิ่งจบนะนั่น (ยาวโคตร --*--)

TO B CONT>>>>>>>>

edit @ 19 Jul 2008 02:22:50 by *LINOKO&BOSSATO*